Arteriële calcificatie onderschatte factor bij cardiovasculair risico bij T2DM

Type 2-diabetes mellitus (T2DM) vormt een groeiend gezondheidsprobleem. De meeste patiënten met T2DM overlijden uiteindelijk aan hart- en vaatziekten (HVZ). Nieuwe inzichten laten zien dat hierbij niet alleen klassieke risicofactoren zoals hyperglykemie en dyslipidemie een rol spelen, maar ook arteriële calcificatie, een proces waarbij calcium zich ophoopt in de vaatwand. Het proef­schrift van Romain Meer, waar hij 9 juni jl. op promo­veerde, werpt nieuw licht op dit proces en de mogelijke rol van voeding en suppletie.

Bij mensen met T2DM komt arteriële calcificatie vaak voor en gaat dit gepaard met een drie- tot viervoudig verhoogd risico op HVZ en sterfte. Er worden twee typen onderscheiden:

De ontstaansmechanismen zijn verschillend, maar beide typen veroorzaken uiteindelijk cardiovasculaire schade. Voor diëtisten is het onderscheid tussen deze twee typen relevant: waar IAC sterk samenhangt met lipiden en ontsteking, lijkt MAC meer gerelateerd aan verstoringen in de mineralenhuishouding, zoals calcium en fosfaat.

Calcificatie als systemisch proces

Uit het zogeheten ARTEMIS-onderzoek dat Meer uitvoerde, kwam naar voren dat calcificatie niet beperkt blijft tot één vaatgebied. Calcificatie in de beenarteriën blijkt sterk samen te hangen met coronaire verkalking, onafhankelijk van andere risicofactoren. Dit bevestigt volgens de studie van Meer dat arteriële calcificatie een systemisch proces is, mogelijk beïnvloed door algemene metabole omstandigheden zoals hyperglykemie en een verminderde nierfunctie. Dit betekent dat perifere afwijkingen een signaal kunnen zijn van een verhoogd cardiovasculair risico.